Stwardnienie rozsiane

Stwardnienie rozsiane

Stwardnienie rozsiane (MS) to zaburzenie mózgu i rdzenia kręgowego o zmniejszonej funkcji neuronów związane z tworzeniem się blizny na zewnętrznym pokryciu komórek nerwowych. W wielu przypadkach objawy MS obejmują różne stadia porażenia.

Stwardnienie rozsiane ma powtarzające się epizody zniszczenia osłonki mielinowej, osłonę włókien nerwowych, pozostawiając wiele blizn (cyst) wzdłuż osłony nerwu. Ten stan prowadzi do spowolnienia lub zablokowania impulsu nerwowego w tym obszarze.

MS zazwyczaj ustępuje przez kilka dni, tygodni lub miesięcy, w zależności od liczby obniżek lub bezobjawowych (remisja). Powtarzalność (odtwarzanie) jest powszechna.

Dokładna przyczyna SM jest nieznana. Badania pokazują, że choroba może być również spowodowana czynnikami środowiskowymi. Częstość występowania tej choroby w Europie Północnej, Ameryce Północnej, Australii Północnej i Nowej Zelandii jest wyższa niż w innych częściach świata. Zaburzenie to pochodzi również od rodziny.

Uważa się, że MS jest typem ośrodkowego układu nerwowego (OUN) przeciw CNS. Dokładne antygeny, które celują w komórki odpornościowe stają się celami, wciąż nie są znane. W ostatnich latach naukowcy zidentyfikowali, które komórki odpornościowe zwiększają swoje ataki, w jaki sposób są aktywowane do ataku oraz niektóre punkty lub mięśnie. receptory na atakujących komórkach wydają się zachęcać mielinę do rozpoczęcia procesu niszczenia.

Zasady przyczyny SM obejmują rolę wirusopodobnego organizmu, nieprawidłowość genów odpowiedzialnych za kontrolowanie układu odpornościowego lub kombinację obu.

Około jedna na 1000 osób jest zarażona SM. Częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn. Zaburzenie zaczyna się najczęściej od 20 do 40 roku życia, ale występuje również w każdym wieku.

Objawy stwardnienia rozsianego to osłabienie jednej lub więcej kończyn, paraliż jednej lub więcej kończyn, drżenie jednej lub więcej kończyn, skurcze mięśni (niekontrolowane skurcze w grupach mięśniowych), inne ruchy Często, drętwienie, drętwienie, ból, utrata wzroku, utrata koordynacji i równowagi postawy, utrata pamięci lub brak oceny i zmęczenia.

Objawy mogą się różnić w zależności od ataku. Pacjenci mogą mieć gorączkę lub ataki stają się poważniejsze po podgrzaniu, przebywaniu na słońcu i stresie.

Stan stwardnienia rozsianego nie przypomina nikogo w ogóle o nasileniu i postępie choroby. Niektórzy ludzie mają kilka zdarzeń i tracą trochę funkcji. Inni doświadczają nawracających nawrotów stwardnienia rozsianego, co oznacza, że ​​oni mają serię chorób (powaga) po których następują okresy wyzdrowienia (nawrót) .

Niektórzy ludzie cierpią na chorobę zwaną "postępującą", która może być "pierwotna" lub "wtórna". Ludzie z poważnym SM mają progresywnie gorsze (lub postępujące) i mają tylko niewielką szansę na wyleczenie. Wtórnie postępujące MS rozpoczyna się od serii nawrotów i wyzdrowień, ale postępuje równomiernie w miarę upływu czasu z dalszym pogorszeniem. Większość osób ze stwardnieniem rozsianym cierpi na nawroty - remisję lub wtórne postępy.

Nie ma lekarstwa na stwardnienie rozsiane. Nowe terapie są obiecujące dla pacjentów, ponieważ mogą zmniejszyć ciężkość i spowolnić postęp choroby. Proces leczenia ma na celu kontrolę objawów i utrzymanie funkcji maksymalnej jakości życia.

Obecnie osoby z nawracającymi dolegliwościami otrzymują terapię immunosupresyjną poprzez wstrzykiwanie podskórnych lub domięśniowych leków raz lub kilka razy w tygodniu. Zastosowane leki mogą występować w postaci interferonu (np. Avonex lub Betaseron) lub innego leku zwanego octanem glatirameru (Copaxone). Działanie tych leków jest podobne, a decyzja o tym, które leki zastosować, zależy od historii działań niepożądanych każdego pacjenta.

Steroidy są również powszechnie stosowane w celu zmniejszenia ciężkości ataku. Inne typowe terapie stwardnienia rozsianego obejmują baklofen, tizanidine lub diazepam mogą być stosowane w celu zmniejszenia skurczów mięśni. Leki przeciwzakrzepowe mogą pomóc w zmniejszeniu problemów z układem moczowym. Leki przeciwdepresyjne mogą pomóc osobie w walce z objawami psychologicznymi lub behawioralnymi. Amantadynę można stosować do zwalczania zmęczenia.

Ponadto terapia fizyczna, językowa lub zajęciowa może pomóc w poprawie perspektywy pacjenta, zmniejszyć depresję, zmaksymalizować funkcjonowanie i poprawić umiejętności radzenia sobie. Dobrze zaplanowany plan ćwiczeń od czasu stwardnienia rozsianego pomoże utrzymać napięcie mięśni.

Konieczne są wysiłki, aby uniknąć zmęczenia, stresu, spadku fizycznego, skrajnych temperatur i dolegliwości, aby zmniejszyć występowanie SM.

Oczekiwane wyniki często się zmieniają i są trudne do przewidzenia. Chociaż to zaburzenie jest przewlekłe i nie można go wyleczyć, średnia długość życia danej osoby może być taka sama lub równa tej, która nie choruje, z czasem życia wynoszącym 35 lat lub więcej. kiedy zdiagnozowany. Większość osób ze stwardnieniem rozsianym w dalszym ciągu podróżuje i pracuje z bardzo małą niepełnosprawnością przez około 20 lat lub więcej.